Από την εφημερίδα των συντακτών
Στο στόχαστρο ακόμη μία φορά ο νόμος για την ιθαγένεια, η τύχη εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών που ζουν μαζί μας, άθυρμα στις πολιτικές σκοπιμότητες, πάλι με παράνομο τρόπο.
Με το που ψηφίστηκε, ο σημερινός πρωθυπουργός είχε δηλώσει ότι θα τον καταργήσει.
Εσπευσε να το κάνει πραξικοπηματικά, όταν διέρρευσε ότι η σχετική απόφαση του ΣτΕ θα τον αυστηροποιούσε, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, που τον ανάγκασαν σε αναδίπλωση.
Με την εγκύκλιο του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, που αποκαλύπτουμε σήμερα (σελ. 8), επιχειρείται εκ νέου, προκλητικά και παρανόμως η τοποθέτηση ενός ισχύοντος νόμου στον γύψο.
Είναι σαφές τι εξυπηρετούν όλα αυτά: την επιστροφή των ψηφοφόρων της Ν.Δ. που διαφεύγουν προς τον ακροδεξιό της πόλο.
Μέχρι τον νόμο για την ιθαγένεια 3838/2010 (Ραγκούση) η χώρα μας -ύστερα από 20 χρόνια μεταναστευτικής εμπειρίας- δεν είχε καμία ρύθμιση για τα παιδιά των μεταναστών, είτε αυτά ήρθαν εδώ σε μικρή ηλικία (μιάμιση γενιά) είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα (δεύτερη γενιά) είτε έκαναν τα δικά τους παιδιά πια (τρίτη γενιά).
«Ενδεικτικά κατά την περίοδο 2000-2008 πολιτογραφήθηκαν στη χώρα μας 29.600 άτομα -σχεδόν αποκλειστικά ομογενείς- όταν κατά το ίδιο διάστημα η Αυστρία απένειμε την ιθαγένεια σε 339.300 άτομα, η Σουηδία σε 334.700, η Ολλανδία σε 313.400 και το Βέλγιο σε 266.400 μειώνοντας αισθητά των αριθμό των αλλοδαπών στις χώρες αυτές», σύμφωνα με τον νομικό Βασίλη Παπαστεργίου.
Σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των 1,6 νέων πολιτών ανά χίλιους κατοίκους ο ελληνικός φτάνει το μισό με 0,8.
Το 2010 πολιτογραφήθηκαν 810.000 νέοι πολίτες στις ευρωπαϊκές χώρες και 9.400 στην Ελλάδα. Νόμιμη παραμονή και των δύο γονέων για πέντε χρόνια ή, δεδομένης της νομιμότητας των γονέων, επιτυχής 6ετής φοίτηση στο σχολείο ήταν οι προϋποθέσεις του νόμου για την απόκτηση της ιθαγένειας από τα παιδιά τους.
Ωστόσο λίγα επωφελήθηκαν λόγω διοικητικών δυσλειτουργιών που άφησαν ανεκπλήρωτες χιλιάδες αιτήσεις.
Μεταξύ των 15 κρατών-μελών της παλαιάς Ε.Ε. που συγκέντρωναν και τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών, πριν από την ένταξη των νέων κρατών, την ιθαγένεια αποκτούν τα παιδιά εγκατεστημένων μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα, είτε ανάλογα με τα χρόνια νόμιμης παραμονής των γονέων (Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Φινλανδία, Δανία) είτε αυτοδικαίως (Βρετανία, Νορβηγία, Ιρλανδία εφόσον ο ένας γονιός είναι κάτοικος τα προηγούμενα τρία χρόνια, στη Γαλλία με την ενηλικίωση, στη Σουηδία αποφασίζει στα 15 του εάν επιθυμεί την ιθαγένεια).
Οσο για τον ευρωπαϊκό Νότο; Στην Ισπανία αρκεί να είναι νόμιμοι οι γονείς, στην Πορτογαλία ο ένας γονιός πρέπει να ζει πέντε χρόνια νόμιμα στη χώρα ή το παιδί να έχει πάει πέντε χρόνια στο σχολείο.
Στην Ιταλία, στα 18 του με δήλωση εφόσον γεννήθηκε και πήγε σχολείο εκεί.
